هدى كفايت نمىكند زيرا حيوان نامبرده براى ذبح مشخص و متعيّن نيست . شارح ( ره ) مىفرماين : زيرا در خصوص اين نوع از حج ناسك تا قبل از ذبح حق دارد ( هدى ) و قربانى را عوض و تبديل كند بخلاف در حج قران كه بعد از اشعار و تقليد چنين حقى را صاحب آن ندارد . البته مخفى نباشد حكمى كه مرحوم مصنف در ارتباط با عدم اجزاء قربانى تمتع فرمود رأى مشهور علماء است ولى از نظر ما اقوى اين است كه در اين نوع از حج نيز مانند حج قران اگر واجد حيوان پيدا شده را از طرف صاحبش قربانى كند مجزى است و مرحوم مصنف هم در كتاب دروس همين نظر را اختيار نموده و دليل آن هم اخبار صحيحه‌اى است كه در اين مقام وارد شده است . بنابراين بر واجد لازمست بعد از ذبح تمام گوشت را صرف اهدأ و صدقه كند و وجوب تناول خودش از آن ساقط است . ناگفته نماند كه بر واجد قبل از قربانى كردن و بعد از آن مستحب است جار زده و حيوان را در معرض تعريف قرار دهد تا بدين وسيله ضرر غرامت تهيه قربانى را از ناسك دفع كند مشروطا به اين كه وقت قربانى باتمام نرسيده و هنوز باقى باشد . مترجم گويد : بنابراين مستحب است بر وى كه در اول وقت ذبح اقدام بر آن نكرده بلكه مشغول بتعريف شود و تا نزديك باواخر اگر صاحبش پيدا نشد خود متصدى آن گردد يا اگر در وسعت وقت يعنى ابتداء